06-خودشیفتگی

خودشیفتگی هم به عنوان یک ویژگی شخصیتی فردی و هم به عنوان یک پدیده فرهنگی در دنیای مدرن شناخته می‌شود که در آن تمرکز بر خود جایگزین تعهدات اجتماعی و پیوندهای جمعی شده است. اگرچه مقدار اندکی از این ویژگی برای پیشرفت و قاطعیت ضروری است، اما افراط در آن منجر به خودبزرگ‌بینی، کاهش همدلی و فروپاشی روابط نزدیک انسانی می‌گردد. در عصر حاضر، فرهنگ عمومی و رسانه‌ها با تأکید بیش از حد بر شهرت و موفقیت‌های فردی به جای وظیفه‌شناسی، به این وضعیت دامن زده‌اند و حتی روان‌درمانی نیز با تمرکز افراطی بر دنیای درون و پیگیری عزت‌نفس در خلاء، گاهی ناخواسته باعث تشدید این خودمحوری می‌شود. راهکار مقابله با این بحران در کاهش مشغولیات ذهنی فردی، بازگشت به ارزش‌های جمعی، مسئولیت‌پذیری در قبال دیگران و تلاش برای رسیدن به شایستگی اجتماعی نهفته است، چرا که عزت‌نفس واقعی نه از طریق واکاوی‌های بی‌پایان درونی، بلکه از مسیر دستاوردهای واقعی و پیوند با دنیای بیرون حاصل می‌شود.