آوای صفا ( خوانش کامل دیوان حافظ )

غزلیات حافظ - غزل 60 صبا اگر گذری اُفتَدَت به کشور دوستبیار نَفحِه‌ای از گیسوی مُعَنبَر دوستبه جانِ او که به شکرانه جان برافشانماگر به سویِ من آری پیامی از برِ دوستو گر چنان که در آن حضرتت نباشد باربر...

غزلیات حافظ - غزل 59این پیکِ ناموَر که رسید از دیارِ دوستآورد حِرزِ جان ز خطِ مُشکبارِ دوستخوش می‌دهد نشانِ جمال و جلال یارخوش می‌کند حکایتِ عِزّ و وقارِ دوستدل دادمش به مژده و خِجلَت همی‌برمزین نقدِ ...

غزلیات حافظ - غزل 58سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوستکه هر چه بر سرِ ما می‌رود ارادتِ اوستنظیرِ دوست ندیدم، اگر چه از مَه و مِهرنهادم آینه‌ها در مقابلِ رخِ دوستصبا ز حالِ دلِ تنگِ ما چه شرح دهد؟که چون ...

غزلیات حافظ - غزل 57 دارم امید عاطفتی از جناب دوستکردم جنایتی و امیدم به عفو اوستدانم که بُگذرد ز سرِ جرمِ من که اوگر چه پریوش است ولیکن فرشته‌خوستچندان گریستیم که هر کس که برگذشتدر اشکِ ما چو دید روا...

غزلیات حافظ - غزل 56دل سراپردهٔ محبتِ اوستدیده آیینه‌دارِ طلعت اوستمن که سر در نیاورم به دو کونگردنم زیرِ بارِ منتِ اوستتو و طوبی و ما و قامتِ یارفکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوستگر من آلوده‌دامنم چه زیانه...

غزلیات حافظ - غزل 55 آن سیه‌چَرده که شیرینیِ عالَم با اوستچَشْمِ مِیگون، لبِ خَندان، دِلِ خُرَّم با اوستگرچه شیرین‌‌دَهَنان پادشهان‌اند ولیاو سلیمانِ زمان است که خاتَم با اوستخالِ مُشْکین که بدان عارِ...

غزلیات حافظ - غزل 54خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین استز کارستانِ او یک شمه این استجمالت مُعجِزِ حُسن است لیکنحدیثِ غمزه‌ات سحرِ مبین استز چشمِ شوخِ تو جان کی توان برد؟که دایم با کمان اندر کمین استبر آن چ...

غزلیات حافظ - غزل 53 ز گریه مَردُمِ چشمم نشسته در خون استببین که در طلبت حالِ مَردُمان چون استبه یادِ لعلِ تو و چشمِ مستِ میگونتز جامِ غم، می لعلی که می‌خورم خون استز مشرقِ سرِ کوی آفتابِ طلعتِ تواگر ...

غزلیات حافظ - غزل 52منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من استدعایِ پیرِ مُغان، وِرْدِ صُبْحگاهِ من استگَرَم ترانهٔ چنگ صَبوح نیست چه باکنوایِ من به سَحَر، آهِ عُذْرخواهِ من استز پادشاه و گِدا، فارِغم بِحَمْ...

غزلیات حافظ - غزل 51روزْگاری‌ست که سودایِ بُتان، دینِ من استغَمِ این کار‌، نِشاطِ دِلِ غَمْگینِ من استدیدنِ رویِ تو را دیده‌یِ جان‌بین بایدوین کجا مَرْتَبِه‌یِ چَشْمِ جَهان‌بینِ من است؟یارِ من باش که ...

غزلیات حافظ - غزل 50لَعْلِ سیرابِ به‌خون‌تشنه‌، لَبِ یارِ من استوَز پیِ دیدنِ او، دادنِ جان، کارِ من استشَرْم از آن چَشْمِ سیَه بادَش و مُژْگانِ دِرازهرکه دِل‌بُرْدَنِ او دید و در اِنْکارِ من استساروا...

غزلیات حافظ - غزل 49 به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن استبکُش به غمزه که اینَش سزایِ خویشتن استگَرَت ز دست برآید مُرادِ خاطرِ مابه دست باش که خیری به جایِ خویشتن استبه مُشکِ چین و چِگِل نیست بویِ گُل...

غزلیات حافظ - غزل 48روضهٔ خُلدِ برین خلوتِ درویشان استمایهٔ مُحتشمی، خدمتِ درویشان استگَنج عُزلت که طِلِسماتِ عجایب داردفتحِ آن در نظرِ رحمتِ درویشان استقصرِ فردوس که رضوانش به دَربانی رفتمَنظَری از چ...

غزلیات حافظ - غزل 47 صوفی از پرتو مِی رازِ نهانی دانستگوهرِ هر کس از این لعل، توانی دانستقدر مجموعهٔ گل، مرغِ سَحَر داند و بسکه نه هر کو ورقی خواند، معانی دانستای که از دفترِ عقل، آیت عشق آموزیترسم ای...

غزلیات حافظ - غزل 46به کویِ میکده هر سالِکی که رَه دانستدری دگر زدن اندیشهٔ تَبَه دانستبر آستانهٔ میخانه هر که یافت رَهیز فیضِ جامِ مِی اَسرار خانقَه دانستزمانه افسر رندی نداد جز به کسیکه سرفرازیِ عال...

غزلیات حافظ - غزل 45 گُل در بَر و مِی بر کَف و معشوق به کام استسلطانِ جهانم به چُنین روز، غلام استگو شمع میارید در این جمع که امشبدر مجلسِ ما، ماهِ رخِ دوست، تمام استدر مذهبِ ما، باده، حلال است ولیکنب...

غزلیات حافظ - غزل 44 در این زمانه، رفیقی که خالی از خَلَل استصُراحیِ مِیِ ناب و سَفینهٔ غزل استجَریده رُو که گُذَرگاهِ عافیت، تَنْگ استپیاله گیر که عُمرِ عزیز، بی‌بَدَل استنه من ز بی‌عَمَلی، در جهان، ...

غزلیات حافظ - غزل 43کُنون که بر کفِ گُل، جامِ بادهٔ صاف استبه صد هزار زبان، بلبلش در اوصاف استبخواه دَفْتَرِ اَشعار و راهِ صَحرا گیرچه وَقْتِ مدرسه و بَحْثِ کَشْفِ کَشّاف است؟بِبُر ز خَلق و ز عَنقا، ق...

غزلیات حافظ - غزل 42 صَحنِ بُستان ذوق‌بخش و صحبتِ یاران خوش استوقتِ گل خوش باد کز وی وقتِ می‌خواران خوش استاز صبا هر دم مشامِ جانِ ما خوش می‌شودآری آری طیبِ اَنفاسِ هواداران خوش استناگشوده گُل نِقاب، ...

غزلیات حافظ - غزل 41حالِ دل با تو گفتنم، هوس استخبرِ دل شِنُفتَنَم، هوس استطَمَعِ خام بین که قِصهٔ فاشاز رقیبان نَهُفتَنَم، هوس استشبِ قدری چنین عزیزِ و شریفبا تو تا روز خُفتنم، هوس استوه که دُردانه‌ا...

غزلیات حافظ - غزل 40اگر چه باده فَرَح بخش و باد گُل‌بیز استبه بانگِ چَنگ مخور مِی که مُحتَسِب تیز استصُراحی‌ای و حریفی گَرَت به چَنگ افتدبه عقل نوش که ایام فتنه‌ انگیز استدر آستینِ مُرَقَع پیاله پنهان...

غزلیات حافظ - غزل 39 اَلْمِنَّةُ لِلَّه که درِ میکده، باز استزان رو که مرا بر در او، رویِ نیاز استخُم‌ها، همه در جوش و خُروش‌اند ز مَسْتیوان می که در آن‌جاست، حقیقت، نه مَجاز استاز وی، همه، مَسْتی و غ...

غزلیات حافظ - غزل 38باغِ مرا چه حاجتِ سرو و صنوبر است؟شمشادِ خانه‌پرورِ ما از که کمتر است؟ای نازنین‌پسر، تو چه مذهب گرفته‌ای؟کِت خونِ ما حلال‌تر از شیرِ مادر استچون نقشِ غم ز دور بِبینی شراب خواهتشخیص...

غزلیات حافظ - غزل 37بی مِهرِ رُخَت روزِ مرا نور نماندستوز عمر، مرا جز شبِ دیجور نماندستصبر است مرا چارهٔ هجرانِ تو لیکنچون صبر توان کرد که مقدور نماندست؟هنگامِ وداعِ تو ز بس گریه که کردمدور از رخِ تو،...

غزلیات حافظ - غزل 36 تا سرِ زلفِ تو در دستِ نسیم افتادستدلِ سودازده از غُصه دو نیم افتادستچَشمِ جادویِ تو خود عینِ سَوادِ سِحْر استلیکن این هست که آن نُسخه سَقیم اُفتادستدر خَمِ زلف تو آن خالِ سیه دان...

غزلیات حافظ - غزل 35 بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌بنیادستبیار باده که بنیادِ عمر بر بادستغلامِ همّتِ آنم که زیرِ چرخِ کبودز هر چه رنگِ تعلّق پذیرد آزادستچه گویمت که به میخانه دوش مست و خرابسروشِ عالَمِ غ...

غزلیات حافظ - غزل 34 برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادستمرا فِتاد دل از ره، تو را چه اُفتادست؟به کام تا نرساند مرا لبش، چون ناینصیحتِ همه عالم به گوشِ من بادستمیان او که خدا آفریده است از هیچدقیقه‌...

غزلیات حافظ - غزل 33رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توستکَرَم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توستبه لطفِ خال و خط از عارفان ربودی دللطیفه‌های عَجَب زیرِ دام و دانهٔ توستدلت به وصلِ گل ای بلبلِ صبا خوش بادکه...

غزلیات حافظ - غزل 32 خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت استچون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت استجانا به حاجتی که تو را هست با خداکآخِر دمی بپرس که ما را چه حاجت استای پادشاهِ حُسن خدا را بسوختیمآخِر سؤال ...

غزلیات حافظ - غزل 31 خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بستگشادِ کارِ من اندر کرشمه‌هایِ تو بستمرا و سروِ چمن را به خاکِ راه نشاندزمانه تا قَصَبِ نرگسِ قبای تو بستز کارِ ما و دلِ غنچه صد گره بگشودنسیمِ گل ...

غزلیات حافظ - غزل 30زلفت هزار دل به یکی تار مو ببستراه هزار چاره‌گر از چارسو ببستتا عاشقان به بوی نسیمش دهند جانبگشود نافه‌ایّ و دَرِ آرزو ببستشیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نوابرو نُمود و جلوه‌گری کر...

غزلیات حافظ - غزل 29 آن شبِ قدری که گویند اهلِ خلوت امشب استیا رب این تأثیرِ دولت در کدامین کوکب است؟تا به گیسویِ تو دستِ ناسزایان کم رسدهر دلی از حلقه‌ای در ذکرِ یارب یارب استکشته چاه زنخدان توام کز ...

غزلیات حافظ - غزل 28 ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟خُم گو سر خود گیر، که خُمخانه خراب استگر خَمر بهشت است بریزید که بی دوستهر شَربَتِ عَذبَم که دهی، عینِ عذاب استافسوس که شُد دلبر و در دیدهٔ گر...

غزلیات حافظ - غزل 27 به جانِ خواجه و حقِ قدیم و عهدِ درستکه مونسِ دمِ صبحم، دعایِ دولتِ توستسِرِشک من که ز طوفان نوح دست ببردز لوح سینه نیارَست نقشِ مهرِ تو شُستبکن معامله‌ای، وین دل شکسته بخرکه با شک...

غزلیات حافظ - غزل 26 مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مستکه به پیمانه‌کشی شهره شدم روز الستمن همان دم که وضو ساختم از چشمهٔ عشقچار تکبیر زدم یکسره بر هر چه که هستمی بده تا دهمت آگهی از سر قضاکه به روی ک...

غزلیات حافظ - غزل 25 شکفته شد گل حَمرا و گشت بلبل مستصَلایِ سرخوشی، ای صوفیانِ وقت پرستاساسِ توبه که در محکمی چو سنگ نُمودببین که جامِ زُجاجی چه طُرفه‌اش بشکستبیار باده که در بارگاهِ استغناچه پاسبان و...

غزلیات حافظ - غزل 24  زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مستپیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دستنرگسش عَربده‌جوی و لبش افسوس‌کناننیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشستسر فرا گوش من آورد و به آوازِ حزینگفت...

غزلیات حافظ - غزل 23در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دستمست از می و میخواران از نرگسِ مستش مستدر نعلِ سمندِ او شکلِ مهِ نو پیداوز قدِ بلندِ او بالایِ صنوبر، پستآخر به چه گویم هست از خود خبرم، چون نیستوز...

غزلیات حافظ - غزل 22 خیالِ رویِ تو در هر طریق همرهِ ماستنسیمِ مویِ تو، پیوندِ جانِ آگهِ ماستبه رَغمِ مدّعیانی که منعِ عشق کنندجمالِ چهرهٔ تو، حجّتِ موجّهِ ماستببین که سیبِ زنخدانِ تو چه می‌گویدهزار یو...

غزلیات حافظ - غزل 21 دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاستگفت با ما منشین، کز تو سلامت برخاستکه شنیدی که در این بزم، دمی خوش بنشست؟که نه در آخرِ صحبت به ندامت برخاستشمع اگر زان لبِ خندان به زبان، لافی ز...

غزلیات حافظ - غزل 20 ای نسیمِ سحر آرامگَهِ یار کجاست؟منزلِ آن مَهِ عاشق‌کُشِ عَیّار کجاست؟شبِ تار است و رَهِ وادیِ اَیمَن در پیشآتشِ طور کجا موعدِ دیدار کجاست؟هر که آمد به جهان نقشِ خرابی دارددر خرابا...

غزلیات حافظ - غزل 19 چو بشنوی سخنِ اهلِ دل، مگو که خطاستسخن‌شناس نه‌ای، جان من! خطا این جاستسرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آیدتبارک الله ازین فتنه‌ها که در سرِ ماستدر اندرونِ منِ خسته‌دل ندانم کیست!که من ...

غزلیات حافظ - غزل 18 - ساقیا آمدنِ عید، مبارک بادتساقیا آمدنِ عید، مبارک بادتوان مَواعید که کردی، مَرَواد از یادتدر شگفتم که در این مدّتِ ایّامِ فراقبرگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادتبرسان بندگیِ دختر ر...

غزلیات حافظ - غزل 17 سینه از آتش دل، در غمِ جانانه بسوختآتشی بود در این خانه که کاشانه بسوختتنم از واسطهٔ دوریِ دلبر بگداختجانم از آتشِ مهرِ رخِ جانانه بسوختهرکه زنجیر سر زلف پری رویی دیددل سودا زده ا...

غزلیات حافظ - غزل 16خَمی که ابرویِ شوخِ تو در کمان انداختبه قصد جانِ منِ زارِ ناتوان انداختنبود رنگ دو عالَم، که رنگ الفت بودزمانه طرح محبّت، نه این زمان انداختبه یک کرشمه که نرگس به خودفروشی کردفریبِ...

غزلیات حافظ - غزل 15 ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوزکآغوشِ که شد منزل آسایش و خوابت؟درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشداندیشهٔ آمرزش و ...

غزلیات حافظ - غزل 14 گفتم ای سلطانِ خوبان رحم کن بر این غریبگفت در دنبالِ دل، رَه گُم کُنَد مسکین غریبگفتمش مَگذر زمانی، گفت معذورم بدارخانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریبخفته بر سنجابِ شاهی نازنینی ...

غزلیات حافظ - غزل 13می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحابالصَبوح الصَبوح یا اصحابمی‌چکد ژاله بر رخِ لالهالمُدام المُدام یا احبابمی‌وزد از چمن نسیمِ بهشتهان، بنوشید دَم به دَم مِیِ نابتخت زُمْرُد زده است گل به ...

غزلیات حافظ - غزل 12 ساقی به نورِ باده برافروز جامِ مامطرب بگو که کارِ جهان شُد به کامِ ماما در پیاله عکس رخِ یار دیده‌ایمای بی‌خبر ز لَذَّتِ شُربِ مُدامِ ماچندان بُوَد کرشمه و نازِ سَهی‌قدانکآید به ج...

غزلیات حافظ - غزل 11 ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شماآبِ‌روی خوبی از چاه زَنَخدان شماکی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند‌؟خاطر مجموع ما، زلف پریشان شماعزم دیدار تو دارد جانِ بر لب آمدهباز گر...