چنین گفت ابن‌عربی

در اندیشه ابن‌عربی، «حیرت» به معنای سرگشتگیِ عارف در مواجهه با حقیقت، نه یک نقص، بلکه پویاترین حالت وجودی است؛ حرکتی بی‌پایان میان ظاهر (جهان مخلوق) و باطن (حق‌تعالی). خود حقیقت، این پیوند پویاست که از دو سویِ در هم تنیده فراتر می‌رود.خوانش فصوص‌الحکم دعوتی است به دیدن انسان از آینه‌ای دیگر؛ آینه‌ای که در آن آدمی نه موجودی جدا از حق، بلکه نشانه‌ای زنده از اسماء و صفات الهی است. ابن‌عربی در این کتاب، انسان را سفری میان خاک و افلاک می‌بیند؛ موجودی که در ژرفای خویش، راز پیوند میان زمین و آسمان را حمل می‌کند.در نگاه او، خداوند دوردست‌ترین حقیقت نیست؛ بلکه نزدیک‌ترین حضور است؛ حضوری که در دل انسان کامل به روشن‌ترین صورت آشکار می‌شود. فصوص‌الحکم روایت همین کشف است: اینکه هر انسان می‌تواند آینه‌ای باشد برای ظهور معنایی از حقیقت بی‌کران، اگر از حجاب‌های خود عبور کند و به سرّ وجود خویش راه یابد.