عشق از انسان گله دارد!

🕊️ ❤️‍🔥

عشق از انسان، گله دارد…

اکثر آدم‌ها عشق راستین را نمی‌شناسند،

اما دائم دم از عشق می‌زنند.

می‌گوید: من عاشق وطنم هستم،

اما برایش جنگ می‌افروزد، و آدم می‌کُشد.

می‌گوید: من عاشق عدالت‌ام،

اما برای حفظ مقام خویش، حق را ناحق می‌کند.

می‌گوید: من عاشق دینم،

اما به نام ایمان، دیگری را شکنجه می‌دهد.

می‌گوید: من عاشق طبیعتم،

اما درخت را می‌بُرد، دریا را می‌خشکاند، و زمین را زخمی می‌کند.

می‌گوید: من عاشق فلانی‌ام،

اما برای داشتنش، رقیب را با نیرنگ و بی رحمی کنار می‌زند.

عشق از انسان گله‌مند است،

و شکایتش بی‌پایان…

می‌گوید:

من، عشق‌ام؛ یعنی وفا،

اما انسان با نام من، خیانت می‌کند.

من، عشق‌ام؛ یعنی عدل و انصاف،

اما انسان با نام من، ناحق قضاوت می‌کند.

من، عشق‌ام؛ یعنی مهربانی،

اما انسان با نام من، زجر می‌دهد و قساوت می‌ورزد.

من، عشق‌ام؛ یعنی صلح و دوستی،

اما انسان با نام من، جنگ می‌آفریند و دشمنی می‌کارد.

من، عشق‌ام؛ یعنی شادی،

اما انسان با نام من، ماتم می‌گیرد و اندوه می‌پراکند.

من، عشق‌ام؛ یعنی خرد و دانایی،

اما انسان با نام من، دیوانگی می‌ستاید و جنون را می‌نویسد.

اعظم پیری صدیق✍️