بخش اول

اسماعیل فصیح در سال ۱۳۱۳ در تهران به دنیا آمد و از نویسندگان برجسته‌ی ادبیات معاصر ایران بود. در دانشگاه تهران رشته‌ی شیمی خواند اما بعداً به ادبیات و زبان انگلیسی روی آورد. برای ادامه تحصیل به فرانسه و آمریکا رفت و سپس به ایران بازگشت و در شرکت نفت و دانشگاه صنعتی شریف تدریس کرد.

تجربه‌ی زندگی در جنوب و محیط نفتی، الهام‌بخش بسیاری از داستان‌هایش شد. فصیح نویسنده‌ای واقع‌گرا و اجتماعی بود.نثرش ساده، صمیمی و نزدیک به زبان مردم بود و شخصیت‌هایش اغلب از طبقه‌ی متوسط و درگیر زندگی روزمره بودند.

از آثار مهمش می‌توان به دل کور، داستان جاوید، ثریا در اغما، زمستان ۶۲ اشاره کرد.

رمان‌هایش هم در میان روشنفکران و هم میان خوانندگان عام محبوب‌اند. 

در اواخر عمر از بیماری قلبی رنج برد و در تیرماه ۱۳۸۸ در تهران درگذشت. 

رمان «دل کور» یکی از نخستین و مهم‌ترین آثار  اوست که او را به‌عنوان نویسنده‌ای جدی و متفاوت در ادبیات معاصر ایران مطرح کرد. «دل کور» اشاره‌ای استعاری به انسان‌هایی دارد که در ظاهر آگاه و روشن‌فکرند، اما در درون، از دیدن حقیقت ناتوان‌اند. فصیح در این رمان، پوچی و سردرگمی انسان معاصر را با زبانی صادق و تلخ به تصویر می‌کشد