فرافکنی

بعضی رابطه‌ها ما را به خودِ واقعی‌مان نزدیک‌تر می‌کنند. اما بعضی رابطه‌ها فقط به ما کمک می‌کنند که نسخه‌ای زیباتر، نرم‌تر و قابل‌دوست‌داشتن‌تر از خودمان را ببینیم. امروز درباره‌ی فیلمی حرف می‌زنیم که در ظاهر، داستانِ عشقِ یک مرد و یک سیستم‌عامل است، اما در عمق، روایتِ یک فاجعه‌ی روانیِ بسیار آشناست: فرافکنی.

Her فیلمی است درباره‌ی انسانی که آن‌قدر در تنهاییِ خودش فرو رفته، که به‌جای روبه‌رو شدن با خلأ درونی‌اش، شروع می‌کند به پر کردن آن با تصویر. با صدا. با تخیل. با «دیگری»‌ای که شاید اصلاً دیگری نباشد. و همین‌جا سؤال اصلی آغاز می‌شود:

آیا ما عاشقِ یک انسان می‌شویم، یا عاشقِ تصویری که در ذهن‌مان از او ساخته‌ایم؟