کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی ۴۶۱

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۶۱

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

کتبتُ قصةَ شوقي و مَدمَعي باکي

بيا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی

بسا که گفته‌ام از شوق با دو ديده‌ی خود

اَيا منازلَ سلمي فَاين سَلماکی

عجيب واقعه‌ای و غريب حادثه‌ای

اَنَا اصطَبَرتُ قَتيلاً و قاتلي شاکي

که را رسد که کند عيب دامن پاکت

که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی

ز خاک پای تو داد آب روی لاله و گل

چو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی

صبا عبيرفشان گشت ساقيا برخيز

و هاتِ شمسةَ کَرمٍ مُطَيِّبٍ زاکي

دَعِ التَّکاسُلَ تَغنَم فَقَد جَريٰ مَثَلٌ

که زاد راهروان چستی است و چالاکی

اثر نماند ز من بی شمايلت آری

اَريٰ مَآثِرَ مَحيايَ من مُحيّاکي

ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند

که همچو صنع خدایی ورای ادراکی